Karol Samsel Autodafe 9
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
(ur. w 1937 r. w Wowczańsku pod Charkowem) – literaturoznawca, tłumacz, prozaik, poeta, eseista, profesor-senior Uniwersytetu Adama Mickiewicza, członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, doktor honoris causa Uniwersytetu Szczecińskiego. Były członek redakcji miesięcznika „Nurt”, współtwórca i członek redakcji dwumiesięcznika „Teksty”. Współtwórca polskiej szkoły badań strukturalnych. Laureat wielu nagród, m.in.: Nagrody Miesięcznika „Odra” (1971), Nagrody Fundacji Literatury (1988), Nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku (1992), Nagrody Polskiego PEN Clubu (1998), Nagrody „Literatury na Świecie” (1998), Nagrody Kazimierza Wyki (2015) i Nagrody Specjalnej ZAiKS-u (2024). Tłumaczony na angielski, białoruski, czeski, czuwaski, francuski, niemiecki, rosyjski, ukraiński, węgierski i włoski. Autor m.in. czterotomowej monografii Poezja polska w latach [...], obejmującej okres 1918-1968. Ostatnio wydał: O nowatorstwie „Wykłady Schopenhauerowskie” – wykład I (2004), Zuchwalstwa samoświadomości (2005), Tłumaczenie jako „wojna światów”, W kręgu translatoryki i komparatystyki (2009), Wiersze niewszystkie (2009), Literackość. Modele, gradacja, eksperymenty (2013), Pochwała poezji. Z pamięci, z lektury (2013), Humanisto, kim jesteś? (2018) i tom poetycki Domysły (FORMA / FLiHB 2024).
Edward Balcerzan
Poezję wybitnego literaturoznawcy, która wprawdzie była jego zajęciem pierwszym, ale dość wcześnie stała się „drugim”, a potem na długo porzuconym na rzecz nauki, wyróżnia najwyższa samoświadomość twórcza i bogactwo warsztatu. Edward Balcerzan nie zapomina o swej podwójnej roli i postrzega sztukę słowa arcykrytycznie.