Karol Samsel Autodafe 9
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
(ur. w 1967 r. w Ząbkowicach Śląskich) – poetka, eseistka, pianistka. Mieszka we Wrocławiu. Za tom poetycki Hazard otrzymała nagrodę im. Georga Trakla (1996); finalistka Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego "Orfeusz" (2016). Stypendystka Kultury Niezależnej w Paryżu, dwukrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2001, 2008). Tłumaczona na języki: angielski, bośniacki, czeski, francuski, hiszpański, macedoński, niemiecki, rosyjski, serbski, słowacki, słoweński, szwedzki, turecki, ukraiński, węgierski i włoski. Wydała tomy wierszy: Hazard (1995), Kraina tysiąca notesów (1997), Planeta (1997), Smycz (2000), Płonący tramwaj (2001, 2006), Lekcja zachwytu (2005), Pisane na piasku (2007), Rok Ognistego Smoka (2009), Wiersze zebrane (2014), Hologramy (2015), Wiersze dla jednego człowieka (FORMA 2017); książki: Paź królowej. Bajka dla zakochanych (2006), Encyklopedia szaleńca (2006), zbiór esejów Moi papierowi kochankowie (2016) oraz powieść/poemat Obca (FORMA 2015). Na www FORMY prowadzi blog "PLANETA Ewy Sonnenberg" – http://www.wforma.eu/planeta-ewy-sonnenberg.html.
Ewa Sonnenberg
Doświadczenie lektury Obcej jest niezwykłym zdarzeniem, po którym czytelnik nie będzie już taki sam. To doświadczenie języka, które jest nieustającym stawaniem się.
Ewa Sonnenberg
Nagroda Poetycka im. K.I. Gałczyńskiego ORFEUSZ 2018 (nominacja)
Sonnenberg to współczesna Szeherezada, pragnąca zamknąć świat w opowieści, której koniec uczepił się chmury, wędrującej na Wschód. Mamy tylko siebie i przestrzeń – mówi poetka – która domaga się od nas rozszczelnienia granicy, aby duch, nie kołatał się po czterech ścianach naszych kątów, szukając odpowiedniego dla siebie słowa, wcielenia, wyrazu.