nowości 2024

Edward Balcerzan Domysły

Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji

Tomasz Majzel Części

Karol Samsel Autodafe 7

książki z 2023

Andrzej Ballo Niczyje

Maciej Bieszczad Pasaże

Maciej Bieszczad Ultradźwięki

Zbigniew Chojnowski Co to to

Tomasz Dalasiński Dzień na Ziemi i 29 nowych pieśni o rzeczach i ludziach

Kazimierz Fajfer Całokształt

Zenon Fajfer Pieśń słowronka

Piotr Fluks Nie z tego światła

Anna Frajlich Szymborska. Poeta poetów

Adrian Gleń Jest

Jarek Holden Gojtowski Urywki

Jarosław Jakubowski Baza

Jarosław Jakubowski Koń

Waldemar Jocher dzieńdzień

Jolanta Jonaszko Nietutejsi

Bogusław Kierc Dla tego

Andrzej Kopacki Życie codzienne podczas wojny opodal

Jarosław Księżyk Hydra

Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito w podróży

Franciszek Lime Garderoba cieni

Artur Daniel Liskowacki Do żywego

Grażyna Obrąpalska Zanim pogubią się litery

Elżbieta Olak W deszczu

Gustaw Rajmus >>Dwie Historie<< i inne historie

Juan Manuel Roca Obywatel nocy

Karol Samsel Autodafe 6

Kenneth White Przymierze z Ziemią

Andrzej Wojciechowski Budzą mnie w nocy słowa do zapisania

Wojciech Zamysłowski Birdy peak experience

City 6. Antologia polskich opowiadań grozy

Kántor Péter

  • foto: Aliona Frankl
    foto: Aliona Frankl

(ur. w 1949 r. w Budapeszcie) – węgierski poeta, tłumacz i prozaik. Studiował anglistykę i rusycystykę (1968-1973) oraz hungarystykę (1975-1978) na Uniwersytecie im. Lóránda Eötvösa w Budapeszcie. Zdobywca wielu nagród i stypendiów, w tym: Zsigmonda Móricza (1980), László Wesselyego (1990) za najlepszy przekład roku, Tibora Déryego (1991), Milána Füsta (1992), Attili Józsefa (1994), Fundacji Sorosa (1994, 1999), Istvána Vasa (2004), Nagrody dla Najlepszej Książki Poetyckiej dla Dzieci (2004), a także Wieńca Laurowego Węgier (2007). Po studiach pracował w budapeszteńskich gimnazjach, potem był wolnym strzelcem, zajmował się literaturą i przekładami. Od 1984 do 1986 roku współpracował z miesięcznikiem „Kortárs”, po czym przez dwa lata pracował w dziale zagranicznym agencji prasowej. W 1991 roku wyjechał do USA na roczne stypendium Fulbrighta. W latach 1997-2000 prowadził dział poezji w tygodniku „Élet és irodalom”. Wydał tomy poetyckie: Kavics (Kamyk, 1976), Halmadár (Ryba-ptak, 1981), Sebbel-lobbal (Migiem-pędem, 1983), Grádicsok (Schody, 1985), Hogy nő az ég (Jak rośnie niebo, 1988), Napló 1987-1989 (Dziennik 1987-1989, 1991), Fönt lomb, lent avar (U góry liście, na dole ściółka, 1993), Mentafű (Mięta, 1994), Bucsú és megérkezés (Pożegnanie i przyjazd, 1997), Lóstaféta (Konna sztafeta, 2002), Kétszáz lépcső föl és le (Dwieście stopni w górę i w dół, 2005), Trója-variációk (Wariacje trojańskie, 2008), Megtanulni élni, versek 1976-2009 (Nauczyć się żyć, wiersze z lat 1976-2009; 2009), Köztünk maradjon, versek 2009-2012 (Niech to zostanie między nami, wiersze z lat 2009-2012; 2012), Valahol itt, versek 2012-2017 (Gdzieś tu, wiersze z lat 2012-2017; 2017) oraz tom prozy Egy kötéltáncos feljegyzéseiből (Zapiski linoskoczka, 2016). Zajmuje się również przekładem literackim; opublikował antologię poezji brytyjskiej Új kabát, utolsó esély (Nowy płaszcz, ostatnia szansa, 1993), przetłumaczył powieści Borysa Pilniaka Nagi rok i Aleksego Remizowa Siostry krzyżowe.
W Polsce twórczość Pétera Kántora prezentowana była w czasopismach „Literatura na Świecie”, „Czas Kultury”, „Tak i nie”, a także w antologiach: Z węgierskiego na nasze (1998), Węgierskie lato (2010) i Dojść do słonecznej strefy (2010). Jego wiersze tłumaczyli: Anna Górecka, Feliks Netz, Jerzy Snopek i Bohdan Zadura.
FORMA opublikowała wybór wierszy Czego potrzeba do szczęścia (FORMA 2018) w przekładzie Bohdana Zadury.