Nowości 2023

Zenon Fajfer Pieśń słowronka

Książki z 2022

Andrzej Ballo Bodajże

Wenanty Bamburowicz Masy powietrza

Maciej Bieszczad Miejsce spotkania

Kazimierz Brakoniecki Oumuamua. Atlas wierszy światologicznych
 
Roman Ciepliński Schyłek

Zbigniew Chojnowski Tarcze z pajęczyny

Zbigniew Chojnowski Tyle razy nie wiem

Wojciech Czaplewski Dzieje poezji polskiej

Marek Czuku Nudne wiersze

Tomasz Dalasiński Przystanek kosmos i 29 innych pieśni o rzeczach i ludziach

Michał Filipowski Licytacja kamienia

Anna Frajlich Powroty [wiersze zebrane. tom 2]

Anna Frajlich Przeszczep [wiersze zebrane. tom 1]

Paweł Gorszewski Uczulenia

Jarosław Jakubowski Dzień, w którym umarł Belmondo

Bogusław Kierc Był sobie

Andrzej Kopacki Gra w hołybkę

Zbigniew Kosiorowski Metanoia

Franciszek Lime Formy odbioru. Poetyckie przekazy z Bezrzecza i Szczecina

Piotr Michałowski Światy równoległe

Dariusz Muszer Baśnie norweskie. tom 2

Ewa Elżbieta Nowakowska Gwiazda drapieżnik

Halszka Olsińska Przebyt

Uta Przyboś Jakoby

Agnieszka Rautman-Szczepańska Wypożyczalnia słów

Karol Samsel Autodafe 5

Karol Samsel Fitzclarence

Julia Anastazja Sienkiewicz Wilowska Planetoida, pechowy graf i wielka filozofia. Opowieści z przedwojennego Tuczna i okolic

Bartosz Suwiński Dutki

Inka Timoszyk Nieskończoność podróży

Sławomir Wernikowski Partita

Alex Wieseltier Krzywe zwierciadło

Kenneth White Ciało absolutu

City 5. Antologia polskich opowiadań grozy
 
eleWator. antologia 2012-2021. proza

Henryk Bereza. Krystyna Sakowicz. Korespondencja

"Osiedlowy matriks", www.papierowemysli.pl, 19.09.2009

copyright © www.papierowemysli.pl 2009

Debiutancka powieść Dawida Kaina intryguje pomysłowymi zwrotami akcji i nieco rozbuchaną wyobraźnią. Częsty grzech (nie tylko debiutantów) polegający na tym, że świetne pomysły zostają zamordowane przez miałkie i rozczarowujące zakończenie, w tym przypadku nie został popełniony. Ostatnie strony powieści Prawy, lewy, złamany stanowią najlepszą część książki.
Oto, młodzi mieszkańcy jednego z krakowskich osiedli dowiadują się, że ktoś filmuje ich bez zgody i wiedzy, z poszczególnych ujęć montując sceny, które budzą przerażenie i niesmak. Po pewnym czasie okazuje się, że na falach pirackiej stacji pojawiają się również sfilmowane sny bohaterów. Kim jest tajemniczy "reżyser" i w jakim celu przenosi na taśmę swe koszmarne wizje? Dlaczego w żadnym mieszkaniu nie można znaleźć kamer ani mikrofonów? Co wspólnego mają schizofreniczne omamy zafascynowanego grami komputerowymi i miękkimi dragami nastolatka, z undergroundowymi filmami mającymi druzgocący wpływ na psychikę widza? Trzeba przyznać, że pomysły Dawida Kaina są naprawdę znakomite.
Autor dał się już wcześniej poznać jako twórca świetnych opowiadań (wydał wiele z nich w dwóch książkach napisanych wspólnie z Kazimierzem Kyrczem Jr.). Niektórzy uważają, że napisanie powieści stanowi rodzaj egzaminu dojrzałości dla pisarza, który wcześniej skupiał się na krótszych formach literackich. Oczywiście, istnieje też całkiem duża grupa głosząca, że niektórzy mistrzowie powieściowi powinni wystrzegać się jak ognia pisania opowiadania, aby nie rozwiewać złudzeń o ich pisarskim talencie. Bez względu na światopoglądy literackie, Dawid Kain zdał swój egzamin bez zarzutu. Umiejętnie wplatając w powieść cytaty i uruchamiając ciągi skojarzeń, wdał się w polemikę z zakorzenionymi stereotypami solipsyzmu (jednocześnie nadając bardzo specyficzne znaczenie słynnej maksymie esse est percipi). Postrzeganie rzeczywistości jest złudne nie tylko ze względu na istnienie jednostkowego podmiotu poznawczego, to rzeczywistość bywa ułudą, niczym zapis filmowego scenariusza.
Dawid Kain wyśmiewa również konsumpcjonizm kojarzony również z maniakalnym uzależnieniem od mediów. Krytyka środków masowego przekazu, z telewizją na czele, nie jest w powieści prowadzona z pozycji określonego poglądu politycznego – zresztą nawet sam tytuł dowodzi w przekorny sposób deklaracji pisarskiego désintéressement. Młodego pisarza znacznie bardziej interesuje obserwacja społeczeństwa i piętnowanie osiedlowego stylu życia – naszej podatności na media i to, co nam serwują w codziennym natłoku informacji. Okazuje się jednak, że nawet wyrwanie się z zaklętego kręgu włączonych telewizorów niczego nie załatwia.
Prawy, lewy, złamany jest powieścią znakomicie przemyślaną, włącznie z finałem, który z pewnością niejednego czytelnika zaskoczy. To oczywiście nadal tylko (czy może aż?) rozrywka, ale na bardzo wysokim poziomie. Rozrywka, która bierze się za bary z rzeczywistością znaną nam zza okna i z ekranu, mimo że jest fantazją. Ach, i jeszcze ostrzeżenie dla wrażliwców – to w końcu horror, a Dawid Kain naprawdę umie straszyć...
Krzysztof Maciejewski

Dawid Kain Prawy, lewy złamanyhttp://www.wforma.eu/16,prawy-lewy-zlamany.html