Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
DAMENTKO JURAND (1924-2014). Może jutro wyprawię się do Biblioteki Narodowej i posiedzę nad czymś konkretnym, choćby nad „Wniebowstąpieniem skowronków” Frasika. Albo nad „Pogrzebem starej marynarki” Prussa. Czymś trzeba się zająć, nie sposób czytać wyłącznie pożegnań, w których opłakuje się bohaterskich sybiraków: „żołnierz Armii Krajowej 77 p. p. Okręgu Nowogródzko-Wileńskiego / Batalion im. Ragnera, / więzień łagrów w Kałudze i Średniakach, / odznaczony Krzyżem Armii Krajowej (...)”.
To fragment nekrologu Juranda Damentki (pseudonim „Jurand”), pamiętajmy także o „Frycu”, czyli o Franciszku Górskim, zmarłym 13 grudnia 2008 roku: „Żołnierz 6. Samodzielnej Brygady Partyzanckiej/ Armii Krajowej Okręgu Wileńskiego / walczący o polskość ziemi wileńskiej / za co zapłacił pobytem w sowieckich łagrach”.
[22 V 2019]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
