Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Tomasz Majzel Święty spokój
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
[ur. w 1947 r. w Olsztynie / zm. 13.05.2023 r. we Wrocławiu] – poeta, eseista, krytyk. Mieszkał w Warszawie. Laureat Nagrody imienia Barbary Sadowskiej za całokształt twórczości (1994). Prowadził warsztaty „pisania twórczego” w Pracowni Literackiej przy IBL PAN oraz na portalu Pasja Pisania.pl. Wydał m.in. książki prozatorsko-poetyckie: Razem osobno (1994), Razem osobno. Wieloksiążka (1997); tomy wierszy: Plastikowe języki (1979), Okoliczniki są sprzyjające (1982), Z domu normalnych (1985), Stan po (1986), Było jutro, będzie wczoraj (1993), Bezczas i niemiejsce (2003), Kochaina, wiersze używane i nowe (2006), Niższe studia (FORMA 2014) oraz tom esejów Błędnik (FORMA 2012). Na www FORMY prowadził blog "BŁĘDNIK ONLINE Macieja Cisły" – http://www.wforma.eu/blednik-online-macieja-cisly.html.
Maciej Cisło
Euforyczny dziennik pisany po to, żeby łapać „tu i teraz”, pamiętnikowa medytacja z dystansu lat, coś myślowo zaczepnego, a obok liryczna zgoda. Razem: Maciej Cisło żywy i zanotowany.
Maciej Cisło
Nagroda Poetycka im. Krystyny i Czesława Bednarczyków 2016 (nominacja)
Autor przekracza granicę w różnych miejscach i na różne sposoby. Podąża naraz w kilku na pozór wykluczających się kierunkach, zagarniając oddalone od siebie obszary poezji: od fraszki do poważnej refleksji filozoficznej, od ekstatycznej idylli po ludyczną rymowankę, od prozy poetyckiej i aforyzmu, po wywodzące się z tradycji francuskiej wirtuozowskie vilanelle i przejęte z poezji wschodniej rubajaty.
