Bazgroły, 07.12.2017

2017-12-07 15:16

Ale tym myślom zwykła towarzyszyć wiara w życie pozagrobowe. W takim usposobieniu, jakie jest udziałem Prospera, życiem pozagrobowym jest już to życie, zanim jego nosiciel znajdzie się w grobie. Można by przysłowiową „kryskę”, co przychodzi „na Matyska”, uznać za oś symetrii między oboma życiami pozagrobowymi i przyjąć (niezupełnie pozbawiony sensu) koncept, że zarysy tego życia mogą odzwierciedlać deseń tamtego,
Fantazjując dalej, nietrudno wyobrazić sobie, że tutaj żyjemy „na brudno”, żeby w czyśćcu docierpieć się życia „na czysto”. No dobrze, a jeśli po tej stronie deseń jest piekielny?
Święta, którą czczę, podziwiam, zachwycam się nią i boję się jej radykalnej mądrości – Katarzyna ze Sieny – nie pozwala na złudzenia: w piekle są cztery główne katusze, z których wypływają wszystkie inne: brak widoku Boga, robak sumienia, widok złego ducha, ogień, który pali a nie strawia nigdy.
Chciałoby się potraktować to z żartobliwą wyrozumiałością. Ale ta sama Sienenka mówi też o innym Ogniu, który pali a nie spala i sprawia, że „naczynie cielesne” duszy „traci wszelkie czucie: widząc nie widzi, słysząc nie słyszy, mówiąc nie mówi, chodząc nie chodzi, dotykając nie dotyka”. To jest analogiczne do co trzeciej myśli Prospera o grobie.

© Bogusław Kierc

Dodaj link do:
Tweet

drukuj

« powrót