Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Tomasz Majzel Święty spokój
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Jeszcze o „człowieku zewnętrznym”. Kiedy pojmuję ciało jako nie moje, nie będące moją „własnością”, jego funkcjonowanie udziela się mojej świadomości i wyobraźni jako rodzaj zwartej konstelacji poddanej prawom przyrody i bezprawiu entropii wewnątrz jakiegoś duchowego przestworu, który „interpretuje” tę konstelację, koryguje i udziela się jej, „przydziela” ją sobie i przenika ją. Czegoś podobnego doświadczam w teatrze lalek, w relacji animatora i lalki. W „organizm” lalki wpisane jest pragnienie przekazania się, które to pragnienie właściwe jest animatorowi – wydobywającemu je z niej.
To obejmujące mnie (duchowe) Pragnienie Przekazania Się wydobywa z owej konstelacji będącej moim ciałem (zewnętrznym) analogiczne pragnienie.
© Bogusław Kierc
