Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

Nowości 2018

Jacek Bielawa Kościelec

Zbigniew Chojnowski Zawsze gdzieś jest noc

Wojciech Czaplewski Książeczka rodzaju

Marek Czuku Stany zjednoczone

Janusz Drzewucki Obrona przypadku. Teksty o prozie 2

Anna Frajlich Laboratorium (wydanie 3, rozszerzone)

Jerzy Franczak Święto odległości

Małgorzata Gwiazda-Elmerych Czy Bóg tutaj

Lech M. Jakób Do góry nogami

Jolanta Jonaszko Bez dziadka. Pamiętnik żałoby

Péter Kántor Czego potrzeba do szczęścia

Bogusław Kierc Notesprospera

Wojciech Klęczar Flu Game

Zbigniew Kosiorowski Zapadnia

Sławomir Kuźnicki Kontury

Bogusława Latawiec Pierzchające ogrody

Artur Daniel Liskowacki Spowiadania i wypowieści

Piotr Michałowski Zaginiony w kreacji. Poemat z przypadku

Dariusz Muszer Baśnie norweskie

Uta Przyboś Tykanie

Karol Samsel Autodafe

Miłosz Waligórski Sztuka przekładu

City 4. Antologia polskich opowiadań grozy

 

MACHNIĘCIA, Dziennik i nocnik szczawnicki 9

MACHNIĘCIA Macieja Wróblewskiego » MACHNIĘCIA, Dziennik i nocnik szczawnicki 9

7 września 2016, 4

Schodząc z Trzech Koron natykamy się na jedną z kilku tutejszych galerii prywatnych. Słowo to nie oddaje istoty rzeczy. Na płocie przybita deska GALERIA. WSTĘP WOLNY. Wchodzimy, bo Viola rozmiłowana w folklorze i sztuce ludowej. Okazuje się, że wita nas sam mistrz Stanisław Franciszek Czepiel z rodziny artystycznej, malarz, rzeźbiarz, poeta i lutnik w jednej osobie. Serdecznie zaprasza do swojej galerii rozmieszczonej w dwóch zagraconych pomieszczeniach. Wszędzie oleje, obrazy na szkle (te są żony jego, Marii Czepiel), tu i ówdzie rzeźby większe, ciężkie, ekspresyjne. Rozmowa idzie w stronę sztuki. Stanisław Czepiel swoje malowanie jak życie traktuje. Są, mówi, obrazy ładne i są obrazy brzydkie. Głównie widoki, krajobrazy, drzewa, rzeki, chaty, chmury i w ogóle jest w tych olejach Czepiela dużo powietrza, swobody, fantazji. Słoneczniki gdzieś rzucone w kąt sąsiadują z czerwoną wodą i jeszcze bardziej czerwonymi żaglami. Kapliczka. Zachód słońca i chata opatulona kożuchem ze śniegu. Między obrazami stoją jak malowane słoiki z marynowanymi rydzami. Może i bym zjadł?

Mistrz Czepiel niedowidzi, ale zna życie. Większość swoich rzeźb do muzeów pooddawał, bo inaczej ludzie pamiętać nie będę. Słusznie. Potem pokazuje swoje literackie produkcje, a to wiersze, a to opowieści niesamowite zasłyszane, a to pieśni. Pokazuje, zachęca i kiwa głową. Wychodzę na zewnątrz przyduszony sztuką jak życie, ni ładną, ni brzydką. Viola rozmawia z mistrzem, ja kontempluję ogrodowe malwy. Nieco z boku, tuż pod płotem sznur na pranie.
Na nim pożółkła pielucha i takiż ręcznik o nieokreślonej barwie. Pielucha jest tetrowa i ma ze 20 lat. Może więcej. Po kilku minutach Viola wychodzi, kłapiemy się do Krościenka. Trafiamy na bus, który za 4 złote zawiezie nas do Szczawnicy. Nie ma czasu na Krościenko, tylko łypię jednym okiem na ryneczek, który jest tłusty i pogodny.

© Maciej Wróblewski

  • Dodaj link do:
  • facebook.com