Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Autodafe 8
Anna Andrusyszyn Pytania do artystów malarzy
Edward Balcerzan Domysły
Henryk Bereza Epistoły 2
Roman Ciepliński Nogami do góry
Janusz Drzewucki Chwile pewności. Teksty o prozie 3
Anna Frajlich Odrastamy od drzewa
Adrian Gleń I
Guillevic Mieszkańcy światła
Gabriel Leonard Kamiński Wrocławska Abrakadabra
Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji
Zdzisław Lipiński Krople
Krzysztof Maciejewski Dwadzieścia jeden
Tomasz Majzel Części
Joanna Matlachowska-Pala W chmurach światła
Piotr Michałowski Urbs ex nihilo. Raport z porzuconego miasta
Anna Maria Mickiewicz Listy z Londynu
Karol Samsel Autodafe 7
Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy III
Marek Warchoł Bezdzień
Andrzej Wojciechowski Zdychota. Wiersze wybrane
BORTNOWSKI ROMAN (1924-2018). Najpierw przeczytałem pożegnanie Romana Bortnowskiego („ciężko skrzywdzony stalinowskim 1937 rokiem, / współbudowniczy i dyrektor Huty Warszawa”), nieco później zasiadłem do książki Bortnowskiego. I nie zawiodłem się, nie mogłem się zawieść. To relacja, którą trzeba przestudiować: „Stary lekarz, dowiedziawszy się, że matka jest Polką, opowiedział jej, że gdzieś koło 1940 roku spotkał na Wyspach Sołowieckich pewnego Polaka. Był to wysoki czterdziestokilkuletni blondyn, z chorą ręką i chorą nogą (czyli przypadłościami, na jakie cierpiał mój ojczym). Ponadto więzień ten wspominał, że po raz pierwszy do więzienia trafił jeszcze za caratu. Wszystko to idealnie pasowało do życiorysu Bronka!”.
Bronisław Bortnowski-Bronkowski nie powędrował do łagru, został rozstrzelany 3 listopada 1937 roku. W łagrach natomiast znalazła się jego żona, Stella Bortnowska. Do Bortnowskich postaram się wrócić. Do Bortnowskich, Białobrodzkich i Krajewskich.
Roman Bortnowski: „Z archipelagu pamięci”. Słowo wstępne Andrzej Friszke. Projekt okładki i opracowanie graficzne Beata Kulesza-Damaziak. Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy, Warszawa 2002, s. 222
[2 VIII 2022]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki