ŁAPIN KONRAD (1915-2009). Nie wiem, kiedy uporam się z powieścią Konrada Łapina („‘Bagatela’ z bożej łaski”), przeczytałem dwa tomy („Wzloty przyziemne” i „Losy wojenne”), trzeci tom upchnąłem w jakimś niedostępnym miejscu. Chyba że nie skompletowałem „powieści kresowej” Łapina, nie wykluczam, że brakuje mi „Lat okrzepłych”. I znowu muszę siedzieć nad poezją Marii Czesławy Przewóskiej: „Ucisz się, serce, ilekroć wśród ludzi / Wielkich rozżaleń jęk się w tobie wzbudzi, / Ilekroć – w bólu wijąc się rozpacznie – / Wszystko tu w tobie złorzeczyć im zacznie, / Rwać się w kawały w bolesnej rozterce, / I bluźnić życiu – Ach, ucisz się, serce! – // Ucisz się, serce. Twój jęk nie zapłodni / Dusz ludzi małych (...)”.
[1 II 2024]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki