Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Autodafe 8
Anna Andrusyszyn Pytania do artystów malarzy
Edward Balcerzan Domysły
Henryk Bereza Epistoły 2
Roman Ciepliński Nogami do góry
Janusz Drzewucki Chwile pewności. Teksty o prozie 3
Anna Frajlich Odrastamy od drzewa
Adrian Gleń I
Guillevic Mieszkańcy światła
Gabriel Leonard Kamiński Wrocławska Abrakadabra
Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji
Zdzisław Lipiński Krople
Krzysztof Maciejewski Dwadzieścia jeden
Tomasz Majzel Części
Joanna Matlachowska-Pala W chmurach światła
Piotr Michałowski Urbs ex nihilo. Raport z porzuconego miasta
Anna Maria Mickiewicz Listy z Londynu
Karol Samsel Autodafe 7
Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy III
Marek Warchoł Bezdzień
Andrzej Wojciechowski Zdychota. Wiersze wybrane
URSINUS JAN (zm. w 1613 roku). „Mazowszanie nazywają czaszkę mózgokryjką”. Według lwowianina Jana Ursinusa, profesora Akademii Zamojskiej.
Zajrzyjmy koniecznie do publikacji Haliny Wiśniewskiej, szkoda, wielka szkoda, że mózgokryjka po dziś dzień nie zachowała się w polszczyźnie: „Ursinus po powrocie z Padwy, po kilku latach praktyki lekarskiej, wydrukował świetną pracę osteologiczną pt. »De ossibus humanis tractatus tres« (1610), w której równolegle do nazw łacińskich, greckich i arabskich podawał terminy polskie”.
Przepadła nie tylko mózgokryjka, dorzucę od siebie, że chyba zupełnie przepadły i zanikły ciućki. ETD wspomniał o ciućkach w jakimś wierszu („Piosenka o pierogarni”), ale nikt się nimi nie zainteresował.
Halina Wiśniewska: „Kulturalna polszczyzna XVII wieku. Na przykładzie Zamościa”. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1994, s. 155
[31 V 2021]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki