Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Autodafe 8
Anna Andrusyszyn Pytania do artystów malarzy
Edward Balcerzan Domysły
Henryk Bereza Epistoły 2
Roman Ciepliński Nogami do góry
Janusz Drzewucki Chwile pewności. Teksty o prozie 3
Anna Frajlich Odrastamy od drzewa
Adrian Gleń I
Guillevic Mieszkańcy światła
Gabriel Leonard Kamiński Wrocławska Abrakadabra
Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji
Zdzisław Lipiński Krople
Krzysztof Maciejewski Dwadzieścia jeden
Tomasz Majzel Części
Joanna Matlachowska-Pala W chmurach światła
Piotr Michałowski Urbs ex nihilo. Raport z porzuconego miasta
Anna Maria Mickiewicz Listy z Londynu
Karol Samsel Autodafe 7
Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy III
Marek Warchoł Bezdzień
Andrzej Wojciechowski Zdychota. Wiersze wybrane
Co mi do napisu na murze: KOCHAM CIĘ, FRUZIU? A działa na mnie tak, jakbym sam był autorem tego wyznania. Do cna banalnego, a raptem – czy przez to zdrobnienie imienia jakiejś Eufrozyny? – odzyskujący pierworodną świeżość. Że imię już dzisiaj rzadko spotykane, a może zestawienie tych trzech słów wywołuje – takim swoim istnieniem – ten czar?
Z takimi myślętami wsiadłem do tramwaju w mroźny poranek. Wsiadła też para młodych: on – milczący, ona – rozgadana. Rozgadana bez otamowań, na cały głos.
Z gnojówy wulgaryzmów wylewającej się z jej jamy ustnej można było wyłowić powód jej wściekłości: przerwa w dostawie prądu i gigantyczny korek „aż do Ku słońcu”
To „ażdokusłońcu” przyczepiło mi się do „kochamcięfruziu”. I sobie odleciało do jakiejś Eufrozyny, której życzę szczęścia bez przerwy w dostawie prądu.
© Bogusław Kierc