Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Autodafe 8
Anna Andrusyszyn Pytania do artystów malarzy
Edward Balcerzan Domysły
Henryk Bereza Epistoły 2
Roman Ciepliński Nogami do góry
Janusz Drzewucki Chwile pewności. Teksty o prozie 3
Anna Frajlich Odrastamy od drzewa
Adrian Gleń I
Guillevic Mieszkańcy światła
Gabriel Leonard Kamiński Wrocławska Abrakadabra
Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji
Zdzisław Lipiński Krople
Krzysztof Maciejewski Dwadzieścia jeden
Tomasz Majzel Części
Joanna Matlachowska-Pala W chmurach światła
Piotr Michałowski Urbs ex nihilo. Raport z porzuconego miasta
Anna Maria Mickiewicz Listy z Londynu
Karol Samsel Autodafe 7
Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy III
Marek Warchoł Bezdzień
Andrzej Wojciechowski Zdychota. Wiersze wybrane
JASNA GENOWEFA (1923-2021). Raz jeszcze wracam do kilku pożegnań Witolda Kieżuna, „żołnierza AK, bohatera powstania warszawskiego, / więźnia sowieckich łagrów”. Ale zatrzymajmy się przy pożegnaniu Genowefy Jasnej, można je przeoczyć, ponieważ Genowefa Jasna, w przeciwieństwie do profesora Kieżuna, nie jest szerzej znana: „córka osadników wojskowych na Podolu, sybiraczka, / żołnierz kobiecego batalionu im. Emilii Plater”.
W moim słowniku zesłańców syberyjskich nie zabraknie wzmianki o Genowefie Jasnej, uwzględnię również Michała Branda (1905-1983), o którym zechcę napisać osobno: „deportowany na Ural, we wrześniu 1941 roku aresztowany, dwa lata spędził w więzieniu w Czelabińsku, następne 10 lat w łagrach Kazachstanu, w latach 1953-55 na zesłaniu w Krasnojarskim Kraju. W grudniu 1955 roku repatriowany do Krakowa (...)”.
Michał Brand, doktor nauk chemicznych, pozostawił „wspomnienia z Karagandy”, będę więc czerpał z jego relacji.
[17 IX 2021]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki