Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
copyright © https://www.instagram.com/o_ksiazkach_emocjonalnie 2026
Anna Maria Mickiewicz — poetka, eseistka, tłumaczka i wydawczyni. Od wielu lat mieszka w Londynie.
„Listy z Londynu” to zbiór małych, prozatorskich form literackich, nazwanych w blurbie przez Annę Nasiłowską „obrazkami”. W tym przypadku przymiotnik „prozatorskie” jest chyba trochę nietrafiony. Autorka jest poetką, więc pomimo tego, że swoje obrazki szkicuje prozą, aż ociekają one poezją. Stanowią swoisty dziennik — są datowane, ułożone chronologicznie, jednak nie powstają regularnie, a jedynie wtedy, kiedy wydarza się coś godnego uwagi. Coś, co autorkę porusza. A wrażliwą duszę porusza chociażby... kwitnienie Irysów „Zakwitły, fioletem rozbłysły irysy”. Ale są też ważniejsze wydarzenia jak spotkania z „kresowiakami”, czyli z emigracją powojenną. W ich wspomnieniach zaklęty został świat, którego już nie ma. Przechowują w swojej pamięci dawne kolory, zapachy, a nawet uścisk rąk. Anna Maria Mickiewicz pisze „Czego nauczyła mnie emigracja? (...) możliwości wędrówki po kresach”. W „Listach...” są wyraźne ślady tych wędrówek.
Autorka wraca również do własnych wspomnień, do Lublina, w którym się wychowała, do wyjazdów, pojawia się Kalifornia i sałatka wymyślona przez Czesława Miłosza. Ale najważniejsi są ludzie. To oni stanowią trzon książki. To rozmowy z ludźmi inspirują, dają pożywkę wyobraźni i przemyśleniom. I nie są to tylko znajomi, ale pojawia się również kobieta, która nielegalnie pracuje w Londynie i tęskni za synem, za swoim miejscem na Ziemi.
„Listy z Londynu” powstawały w latach 2001-2024, a więc ich początek to przełom tysiącleci. W tekście „Przełom wieku” autorka pisze, że „Będzie inaczej bez greckich bogów, rzymskich rydwanów. Ale te nadchodzące nowe czasy też będą potrzebowały tych, którzy posłusznie zaczną zapisywać na kamiennych tablicach”.
Jest więc kimś, kto zapisuje na „kamiennych tablicach”. Swój mały świat — spotkania, rozmowy, emocje, londyńską mgłę, czereśnie babci, wielkiego pluszowego kota zwisającego z okien, kolory. Nostalgia. Urywki wspomnień ocalone od zapomnienia.
Magdalena Brembor
Anna Maria Mickiewicz Listy z Londynu — http://www.wforma.eu/listy-z-londynu.html
