Nowości 2020

Roman Ciepliński Ukryte myśli

Anna Frajlich W pośpiechu rzeka płynie

Karol Samsel Autodafe 3

 

Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

"Rzucone na światło", www.piotrwiktor.blox.pl, 24.11.2009

Recenzje » Recenzje 2009 » "Rzucone na światło", www.piotrwiktor.blox.pl, 24.11.2009

copyright © www.piotrwiktor.blox.pl 2009

Trzeba było paru miesięcy, bym się przekonał do wierszy Mieczysłavsky’ego. Mam jednak poczucie, że cierpliwość, zakazująca wygłaszania pochopnych o nich sądów, została wynagrodzona. Przede wszystkim ujęły mnie te teksty momentami czułości, delikatności. Darujmy mu, że trochę stachurowatej. Lecz nigdy przesadzonej, zawsze w całkiem przyzwoitym gatunku (por. „Otworzyłem drzwi”, „*** (dotykamy się po brzegach światła...)”. Dopiero potem zauważyłem ich „ja”. Otwarte na całą przygodność istnienia, pogodzone z rozmaitymi odmianami chaosu, powie ono o sobie: Byłem turystą / Ukryte było moim pierwszym pokarmem. Podoba mi się jego wyczulenie na wibracje przestrzeni, na dyskretne oznaki jej osobnego życia. Najłatwiej uchwycić je w miejscach, gdzie nieśmiertelne palce dotykają tętnicy murów // czując puls, wyciągają go powoli / na światło dzienne („Mój Lublin”) lub tam, gdzie wrażenia wzmacnia jeszcze lokalna – w tym przypadku amerykańska – egzotyka („Kochankowie Metzli”, „Korzenie”). Ale generalnie przejawia się wszędzie, gdziekolwiek poezja Mieczysłavsky’ego zechce zwrócić spojrzenie. Niekiedy, by je wysłowić, musi nagiąć język do formuł zagadkowo-magicznych („Huntington”) lub posłużyć się paradoksem (są takie mosty, po których / już bliżej się nie da // odejść – z wiersza „Mosty”).
Pasjom eksploracyjnym dorównuje tu duch artystowski. Mieczysłavsky’emu po prostu dobrze i miło w roli poety podróżującego, przechadzającego się ulicami stołecznej metropolii („Katharsis w mieście W.”), rozprawiającego się z chaosem sprzecznych idei („Reinkarnacja”), filozofującego mimochodem („Dzieci Heraklita”). Zawsze upojonego własną niewyrzucalnością z nastrojów związków kontaktów. Do twarzy mu w tym, jak mało komu. Natomiast pokoleniowa melancholia przedwczesnego odchodzenia („Delegacja”) nie wydaje się jego naturalnym nastrojem. Ponad wszystko jednak cenię zwięzłość przesłania, jakie z ukrytych przestrzeni odebrał i zwerbalizował. Brzmi ono: uważaj na siebie. Od razu słychać, że wie, o co w poezji chodzi.

Rafał Mieczysłavsky Rzucone na światłohttp://www.wforma.eu/24,rzucone-na-swiatlo.html

  • Dodaj link do:
  • facebook.com