Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
Dalej o tym, co mnie „dopada”, kiedy finalizuję osiemdziesiąty rok pobytu na Planecie, między galaktykami i mikrobami. Urodziny (te następne lata po urodzeniu) zwykło się określać niekiedy jako wiosny i krzyżyki. Wiosny następują rok po roku, krzyżyki po dziesięcioleciach. Czy jestem „uprawniony” do kończenia osiemdziesiątej wiosny, czy do inauguracji dziewiątego krzyżyka?
Wolę wiosnę od krzyżyka? Nie. Mój krzyżyk (o niepiśmiennej, analfabetycznej proweniencji) ma tyle wiosen, ile Wielki Post i Wielkanoc, i tyle krzyżowych analogii, ile nie odważyłbym się ujawnić. Wnurzam się we wiosnę dziewiątego krzyżyka. Krzyża.
