Nowości 2020

Roman Ciepliński Ukryte myśli

Anna Frajlich W pośpiechu rzeka płynie

Zbigniew Jasina Inaczej przemijam

Andrzej Kopacki Sonety, ody, wiersze dla Marianny

Dariusz Muszer Księga ramion deszczu

Uta Przyboś Wielostronna

Karol Samsel Autodafe 3

 

Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

MACHNIĘCIA, Dziennik i nocnik szczawnicki 8

MACHNIĘCIA Macieja Wróblewskiego » MACHNIĘCIA, Dziennik i nocnik szczawnicki 8

7 września 2016, 3

Mimo września wchodzących i schodzących różnych wiele. Ale najwięcej brzuchatych obojga płci, sapiących i pytających o kres ich męczarni. Pół godziny. A ile Jezus na krzyżu umierał? Co to jest pół godziny? A nawet godzina. Idziemy, idziemy. Moja kochana żona oddech pięknie łapie i pogląda na roztaczające się piękno. Czasem ktoś dołącza i rozmowa się rozwija. Nie o błahostkach, tylko gdzie kto był, jaki szczyt wziął i na jaki zamierza wejść. Tu trochę takich żołnierskich przechwałek, bo po ciałach sądząc, wszystko to są luźne gatki na tłustych dupach.

Dużo studentów, którzy albo parkami piją sobie ze spotniałych dzióbków, albo kupą idą, krzyczą. Trzy Korony i punkt widokowy za 150 schodów. Moja dzielna żona pierwsza na szczyt wchodzi. Ruch lewostronny jak na Wyspach. Idziemy, sapiemy, słońce grzeje jak w lipcu. Szczytujemy – widok na Dunajec przejrzysty. Łódki jakby z papieru płyną. Schodzimy, schodzimy. Kamienie i buki. W dole las łęgowy i złocąca się olszyna szara. Po drodze Zamek Pieniny znaczony obecnością świętej Kingi oraz dwóch pustelników. Jaki świat byłby płytki, gdyby nie grzebalcze skłonności archeologów, którzy spod gruzów i sieci roślin wygrzebali starodawną warownię. No ale jak oni tu żyli 300 z okładem lat temu?

© Maciej Wróblewski

  • Dodaj link do:
  • facebook.com