Nowości 2020

Andrzej Ballo Made in Roland

Roman Ciepliński Ukryte myśli

Anna Frajlich W pośpiechu rzeka płynie

Jarosław Jakubowski Wojna

Zbigniew Jasina Inaczej przemijam

Paol Keineg Powrót do Bretanii

Bogusław Kierc Płomiennie obojętny (o chłopcu, który chciał być Bogiem)

Andrzej Kopacki Sonety, ody, wiersze dla Marianny

Dariusz Muszer Księga ramion deszczu

Uta Przyboś Wielostronna

Karol Samsel Autodafe 3

Tomasz Stefaniuk Małpka Koko i inne wierszyki dla (nie)grzecznych dzieci

Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy II

 

Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

MACHNIĘCIA, Orgazm oraz Bałtycki 2

MACHNIĘCIA Macieja Wróblewskiego » MACHNIĘCIA, Orgazm oraz Bałtycki 2

9 lutego 2017, 2

Mija czternasta. Zawijamy na ulicę Ceynowy. Wchodzimy na poddasze i mościmy się w środku lutego. Wkładamy marszowe buty i na plażę. Plaża lutowa ma barwę kawy z mlekiem. Śnieg zmieszany z piaskiem pamiętającym kanikułę przechodzi w prawdziwe lodowisko. Rybitwy i mewy ślizgają się razem z nami. Wiatr słabnie. Porcje zastygłego lodu imitują ludzkie ciała rozciągnięte na plaży. Sadzimy w stronę zachodnią na Kuźnicę od numeru 50. Po godzinie z okładem docieramy na 40. Ryczące 40. Droga przez zaspy. Wiatrzysko przez grube skafandry trzaska po naszych ciałach aż dreszcz bierze. I wcale przyjemnie.

Pozostałości po wojennych umocnieniach są tu trochę nie na miejscu. Morze i tak za kilka lat je pochłonie, zeżre beton i strawi żelazo. W końcu. Ile z tą wojną można się ciągnąć, wlec tych naszych pobitych, zmasakrowanych, spalonych umarlaków? Bez pamięci o nich byłoby znośniej. A tych śladów po nich, po ich bohaterstwie nijakim jest co nieco, szczególnie na Helu.

Ciemnieje, wracamy. Przed nami i za nami nikt. Brzegiem mknie motocyklista z siatką na motyle. Morzem w oddali błyskają statki. Ciemno. Po drodze wstępujemy na dworzec zamknięty w śnieżnych murach, przez które musimy skakać. Jutro Hel kolejowo, więc sprawdzamy odjazdy. 11.44. Na miejscu będziemy przed południem – może wzdłuż morza? Pieszo? Decyzja jutro.

© Maciej Wróblewski

  • Dodaj link do:
  • facebook.com