Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Tomasz Majzel Święty spokój
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
CYBER
McLuhan mówił: technologia wpływa na ciało. Ciało więc staje się przedłużeniem technologicznych konstrukcji. Kolejnym interfejsem o biotechnologicznym działaniu. W tych realiach powstaje sztuka cybernetyczna.
Cyber-poem – mechaniczny bezuczuciowy przekaz dekonstruujący system od wewnątrz. Cyber – wiersze działają jak napój energetyzujący.
Anektują w zakres swojej struktury części sztuczne i wymienialne: cytaty, gotowe teksty itd. przetwarzane na sposób matematycznego równania. Ciało naturalne wiersza musi zawierać ciało o nowej technologii. Ciało, bo tekst cybernetyczny nie traci czasu na duchowość. Niekiedy piszę takie wyabstrahowane kawałki. Pomagają mi uzyskać odpowiedni dystans do słowa, do swojej technologii bycia człowiekiem, do programowania nas na emocjonalność. Matematyczna zbieżność, ewoluowanie symetrii, odkodowanie przestarzałych sensów. I żadnych metafor – emblematycznych, tradycjonalnych artefaktów natchnień, zachwytów, melancholii, i innych takich. Wszystko polega na procesie, na przystosowaniu funkcjonowania mózgu do funkcjonowania programów komputerowych. Ciało jako interfejs. Jakie mają działanie słowa na ciało? Czy słowa również staja się biotechnologicznym organizmem?
© Ewa Sonnenberg
