Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
ŁAPIŃSKI ANTONI JAN (1923-2020). Nie traćmy z pola widzenia naszych sybiraków. Antoniego Łapińskiego na przykład deportowano z rodzinnych Łap, ale dziś przypomnijmy Zofię Wężyk-Machowską. Tym bardziej że Wężyk-Machowska pozostawiła relację („Retrospekcja. Z Baranowicz przez Syberię do Gdańska”), opublikowaną w 2010 roku.
Pułkownik Łapiński, o ile wiem, nie spisał i nie utrwalił swoich zesłańczych przygód, a szkoda, wielka szkoda, liczy się przecież każde świadectwo: „Jej szczęśliwe dzieciństwo w Baranowiczach na Kresach Wschodnich przerwała wojna. Na początku 1941 roku straciła brata Bogusława, po pokazowym procesie rozstrzelanego przez Sowietów. Kilka miesięcy później, jednej nocy, aresztowany został ojciec, lekarz wojskowy Andrzej Wężyk, a ona, wraz z matką Jadwigą z Godlewskich, wywieziona do Krasnojarskiego Kraju nad Jenisejem. Do Polski wróciły w 1946 roku (...)”.
[19 II 2022]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
