Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Tomasz Majzel Święty spokój
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
NIŻYŃSKI MARIAN LUDWIK (1910-1943). Nie poddaję się i nie rezygnuję z poezji Jana Witolda Mierzyńskiego. Z fragmentu „Wagi”, którą zresztą Mierzyński debiutował w „Trybunie Opolskiej” w 1956 roku: „Znam obrzygane latarnie / I maltretowanej żony / życie marne”.
Z Niżyńskim mam również zagwozdkę („Mnich mię klasztorny raz prosił wieczorem, / Abym mu posłał wiersz co nie jest wierszem... / Z naprzeciw oczy prosiły mię chore / O słowa zwykłe i od wiersza szczersze...”), choć jest tutaj „Portret poety”, „Chrystus u studni”, „List do Pana Boga”, zaś w utworze „Wszystkie nasze dzienne sprawy” pojawia się ku mojemu zaskoczeniu „Pysk Przenajświętszy”. Ni mniej, ni więcej, ale właśnie „Pysk Przenajświętszy”.
Marian Niżyński: „Szkice. Poezyj tom II”. Odbito w Zakładzie Art. Litograficznym A. Pruszyński, Kraków 1931, s. 33
[16 IX 2010]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
