Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
URICH RUDOLF. Student Politechniki Lwowskiej; deportowany wraz z matką Sylwią (Sydzią) Urich i babką (Lwów, 13 IV 1940). Maria Bernacka-Aulich przylgnęła w transporcie do rodziny Urichów i zawsze informuje o nich z wdzięcznością: „Rudziu został wzięty do wojska, do Armii Kościuszkowskiej (...), przydzielili go do szkoły lotniczej w Czkałowie. (...) Jest nam bardzo ciężko, tyle tylko, że żyjemy z Sydzią w takiej harmonii i zgodzie, i tak się rozumiemy, że ze siostrą nie można lepiej żyć. Dziwnie mnie ta rodzina polubiła — tak bezinteresownej i szlachetnej rodziny nie prędko [się] znajdzie, bo nie sztuka dzielić się, jak się nie jest w biedzie, ale jak się goni ostatkami samemu, wtedy dzielić się, to jest szlachetność. Gdy zostałam okradziona zupełnie z rzeczy, wówczas matka Sydzi powiedziała do mnie, bym się nie martwiła i wszystkie ich rzeczy uważała za swoje” („jesteśmy w Czajanie”, południowy Kazachstan, ok. 1944).
Może uda mi się przeczytać wiersze zesłanki Elżbiety Sławińskiej (publikowała jako E. Sławińska-Stepska, E. Stepska-Kot), choćby jej tom „Zachować od zapomnienia” (Skrzyszów 2010). Albo „Balladę syberyjską”, która doczekała się dwóch wydań.
Sławińskich zabrano z Tarnopola (13 IV 1940), nie wiem, skąd i kiedy wywieziono Jadwigę Otwinowską z córką Hanną („Hanka Otwinowska, niezwykle uzdolniona humanistycznie, korespondując z jednym chłopakiem, pisała mu powieść w odcinkach”).
O „Balladę syberyjską” będę wypytywał w antykwariatach; nazwisko Jadwigi Otwinowskiej, szwagierki Stefana Otwinowskiego, wprowadzam do moich rejestrów („po wojnie była kierowniczką polskiej szkoły sobotniej w Londynie”), rejestry zaś na pewno przydadzą się w poezji. Zwłaszcza w poezji ETD.
[27 IV 2026]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki
