Nowości 2019

Dejan Aleksić Jak to powiedzieć

Jarosław Błahy Rzeźnik z Niebuszewa

Kazimierz Brakoniecki Twarze świata

Tomasz Hrynacz Dobór dóbr

Piotr Kępiński Po Rzymie. Szkice włoskie

Bogusław Kierc Osa

Andrzej Kopacki Inne kaprysy

Artur Daniel Liskowacki Brzuch Niny Conti

Tomasz Majzel Osiemnasty

Dariusz Muszer Człowiek z kowadłem

Dariusz Muszer Wiersze poniemieckie

Elżbieta Olak Otulina

Paweł Przywara Ricochette

Karol Samsel Autodafe 2

Bartosz Suwiński Bura. Notatnik chorwacki


Paweł Tański Okolicznik północnych pól

Andrzej Turczyński Czasy i obyczaje. Wariacje biograficzne

Andrzej Wasilewski Jestem i

Sławomir Wernikowski Passacaglia

Jurij Zawadski Wolny człowiek jeszcze się nie urodził

 

POZWALAM SOBIE NA WIERSZ, 33

POZWALAM SOBIE NA WIERSZ Tomasza Majzela » POZWALAM SOBIE NA WIERSZ, 33

Instrukcje. Wszędzie. Wszelakie.
Każde słowo to jakby instrukcja mówienia. Każdy byt jakby instrukcja bycia. Każde milczenie niczym instrukcja niebycia.
Domagam się – żadnych więcej instrukcji! Domagam się i co... i co piszę? Instrukcję! Instrukcję domagania się.


Integracja*

Dotąd nie grali w kręgle,
a teraz mają turniej kręgli z medalami
w hulakuliwbuwie.

Chodzi o to, żeby się rozpędzić,
i rozbujawszy kulę,
pierdolnąć.


* Dominik Bielecki, „Pawilony”, Wrocław 2019, s. 48


© Tomasz Majzel

  • Dodaj link do:
  • facebook.com