PRÓBY ZAPISU, Mam tylko chwilę

2016-06-20 14:56

Mam tylko chwilę, muszę się przebudzić i wpiąć w życie. Nocne słuchanie ulubionej audycji, kiedy człowiek wcześniej jest dwadzieścia godzin w biegu, to pomysł z serii „bez sensu”. Od siódmej co pięć minut budziły mnie drzemki, później włączył się drugi telefon, co piętnaście minut. Wstałam, bez miłości zrobiłam śniadanie i nie pamiętam, jak wróciłam na górę, wpełzłam do łóżka. Czułam się tak, jakby pochłonęła mnie cholera. Lepka, gorąca i za chwilę topniejąca. Miałam sen pokryty pajęczyną, nogi ciążyły, a usta były suche. Dobrze, że Paddy trzyma przy łóżku odrobinę wody w butelce. Czułam w sobie wszystkie znane mi zwierzęta, brakowało tylko tego, żebym zaczęła wyć. Miałam wyjść, ale przegrałam ze snem. Naprawdę, po pracowitym dniu nie daję rady męczyć się i czekać. Wiem, że to próba na wytrzymałość, ale nie mam już w sobie młodzieńczej energii, nie ma we mnie posłuszeństwa. Przewracam się i myślę o godności. Strumienie deszczu za oknem polerują asfalt, mam ciężkie powieki i spróbuj na mnie nakrzyczeć, spróbuj wepchnąć moją głowę do środka, do tej bezwładności, co przylgnęła do skóry. Idę.

© Małgorzata Południak

Dodaj link do:
Tweet

drukuj

« powrót