Nowości 2022

Andrzej Ballo Bodajże

Wenanty Bamburowicz Masy powietrza

Maciej Bieszczad Miejsce spotkania

Kazimierz Brakoniecki Oumuamua. Atlas wierszy światologicznych
 
Roman Ciepliński Schyłek

Zbigniew Chojnowski Tarcze z pajęczyny

Zbigniew Chojnowski Tyle razy nie wiem

Wojciech Czaplewski Dzieje poezji polskiej

Marek Czuku Nudne wiersze

Tomasz Dalasiński Przystanek kosmos i 29 innych pieśni o rzeczach i ludziach

Michał Filipowski Licytacja kamienia

Anna Frajlich Powroty [wiersze zebrane. tom 2]

Anna Frajlich Przeszczep [wiersze zebrane. tom 1]

Paweł Gorszewski Uczulenia

Jarosław Jakubowski Dzień, w którym umarł Belmondo

Bogusław Kierc Był sobie

Andrzej Kopacki Gra w hołybkę

Zbigniew Kosiorowski Metanoia

Franciszek Lime Formy odbioru. Poetyckie przekazy z Bezrzecza i Szczecina

Piotr Michałowski Światy równoległe

Dariusz Muszer Baśnie norweskie. tom 2

Ewa Elżbieta Nowakowska Gwiazda drapieżnik

Halszka Olsińska Przebyt

Uta Przyboś Jakoby

Agnieszka Rautman-Szczepańska Wypożyczalnia słów

Karol Samsel Autodafe 5

Karol Samsel Fitzclarence

Julia Anastazja Sienkiewicz Wilowska Planetoida, pechowy graf i wielka filozofia. Opowieści z przedwojennego Tuczna i okolic

Bartosz Suwiński Dutki

Inka Timoszyk Nieskończoność podróży

Sławomir Wernikowski Partita

Alex Wieseltier Krzywe zwierciadło

Kenneth White Ciało absolutu

City 5. Antologia polskich opowiadań grozy
 
eleWator. antologia 2012-2021. proza

Henryk Bereza. Krystyna Sakowicz. Korespondencja

Książki z 2021

Andrzej Ballo Albowiem

Alina Biernacka Kiedyś, jednak. Wiersze wybrane (1977-2020)

Maria Bigoszewska Złodziejska kieszeń

Jarosław Błahy Zaklęty w szerszenim gnieździe

Nicolas Bouvier Na zewnątrz i wewnątrz

Roman Chojnacki Pasterz słoneczników

Roman Ciepliński Życie zastępcze

Wojciech Czaplewski Książeczka wyjścia

Marek Czuku Róbta, co chceta

Adrian Gleń M [małe prozy]

Małgorzata Gwiazda-Elmerych Zapojutrze

Tomasz Hrynacz Emotywny zip

Tomasz Hrynacz Pies gończy

Jarosław Jakubowski Bardzo długa zima

Jarosław Jakubowski Ciemna Dolina

Lech M. Jakób Ćwiczenia z nieobecności

Zbigniew Kosiorowski Zapodziani

Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito

Bogusława Latawiec Nieoznakowany szlak

Ryszard Lenc W cieniu Golgoty

Artur Daniel Liskowacki Cukiernica pani Kirsch (wydanie 2)

Artur Daniel Liskowacki Eine kleine (wydanie 4)

Artur Daniel Liskowacki, Bogdan Twardochleb Przybysze i przestrzenie. Szkice o pisarzach szczecińskich

Joanna Matlachowska-Pala Bezpowrotne

Piotr Michałowski Dzień jest wierszem, świat kolorem

Dariusz Muszer Dzieci krótszej nogi Syzyfa

Marek Pacukiewicz Wieki średnie

Małgorzata Południak Podróżowanie w przestrzeni

Karol Samsel Autodafe 4

Grzegorz Strumyk Wyjście

Michał Trusewicz Przednówki
 

"Dziś gramy w kości", Przegląd Polski, 14.01.2011

copyright © Przegląd Polski 2011

Na zajęciach dla zaawansowanych studentów języka polskiego czytamy Opowieści mojej żony Miroslawa Żuławskiego. W jednej z nich, pt. Bilet, trafiamy na zwrot „gapił się, jak sroka w gnat”. To jeden z licznych zwrotów frazeologicznych, którym ze specjalną uwagą przypatrujemy się przy lekturze opowiadań. Studenci, choć z grupy zaawansowanej, nie rozumieją. Zwłaszcza że gdzie indziej natrafili już na wersję o sroce gapiącej się nie w gnat, tylko w kość. Sroka to głupstwo, wyjaśniamy: wrzaskliwa, krukowata, czarno-biała, z długim ogonem i w dodatku złodziejka (patrz opera Gioacchino Rossiniego Sroka złodziejka). Angielski odpowiednik – magpie. Z wyrażenia wynika, ze lubi się gapić, czyli wpatrywać uparcie, choć często bezmyślnie. Może w błyskotkę, którą za chwilę skradnie? Uzupełniając kolekcję polskich zwrotów frazeologicznych, dodajmy jeszcze „nie wypaść sroce spod ogona” – co znaczy być nie byle kim, wywodzić się z nie byle jakiego rodu, oraz „trzymać/ciągnąć dwie sroki za ogon” – czyli załatwiać jednocześnie kilka spraw. Ale ciągle pozostaje sprawa kości i ich trochę mniej eleganckiego synonimu – gnata.
Niespodziewanie z pomocą przychodzi najnowszy tomik opowiadań Anny Frajlich Laboratorium (Wydawnictwo Forma, Szczecin 2010). Wprawdzie przeczytałam go już po zakończeniu semestru, ale polecam zeszłorocznym studentom jako świetną lekturę w ogóle, a uzupełnienie naszych studiów językowych w szczególności. Opowiadanie Szkielet liczy nie więcej niż dwie stroniczki; ale jakież tam bogactwo fantazji i ciekawej dla nas frazeologii! Streszczam tu Szkielet, a w cudzysłów biorę występujące w nim wyrażenia frazeologiczne.
Bohaterem opowiadania jest szkielet (czyli układ kostny, kościec po prostu) ukrywany – jak to bywa – w szafie. Siedzi tam od dawna, ale gdy nadchodzi stosowna pora i nastaje moda na ujawnianie tajemnic ukrywanych szafach, właściciel postanawia go wypuścić i otwiera drzwi. Nic z tego. Szkielet się zaparł i nie chce wyjść z ukrycia. Tak więc sprawa „legła kością (czyli przyczyna) niezgody” między właścicielem szafy i chowanym w niej kośćcem. Następują perswazje i okresy oczekiwania. Widocznie postanowił dać mi nauczkę, czyli „w kość” – rozumuje właściciel szafy. Sytuacja przeciąga się niebezpiecznie.
Niespokojny szkielet nocami tłucze się po szafie, jak „ból po kościach”, wywołując z kolei „mrowie w kościach” właściciela. Okazuje się, że kościotrup, „mimo długoletniego stania w szafie, miał jednak mocny kręgosłup”. Trwając w swoim uporze, twierdził: wyjdę, ludzie pogapią się, jak „sroka w gnat”, czyli uparcie choć bezmyślnie, a potem – czy „sam kości pozbierasz?”, argumentuje na rzecz pozostania w szafie. Może miał rację, bo moda na wychodzenie z szafy powoli mijała, coraz mniej pisano o niej w gazetach, za to w różnych grupach wsparcia dyskutowano już problem, jak bezpiecznie wyjść z szafy. Pojawiły się nawet przeciwwskazania. Zauważono nie tylko symptomy oporu wobec mody wychodzenia, bo „stare kości są wytrwałe”, ale także niebezpieczeństwo nierozważnego kroku, bo „każda kość ma swą złość” i „na dwoje kości wróżą”. Konsekwencją wyjścia mogły być depresje i inne niepożądane skutki. W końcu właściciel szafy zrezygnował, bo czuł „w kościach”, że szkielet nie ustąpi. Zakończenia opowiadania nie zdradzę, a dodam tylko, że dzięki Annie Frajlich szkielet-kościotrup, rzekomo „bez krwi i kości”, stał się wreszcie „kością pacierzową” literackiego utworu. „Psia kość!”. (...)
Krystyna S. Olszer

Anna Frajlich Laboratoriumhttp://wforma.eu/159,laboratorium.html