Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Tomasz Majzel Święty spokój
Karol Samsel Autodafe 9
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
copyright © "ArtPapier" 2021
Alina Biernacka (ur. 30 września 1942 w Warszawie) – polska artystka, malarka (absolwentka warszawskiego ASP), autorka i przede wszystkim kobieta. Córka kompozytorki i skrzypaczki Grażyny Bacewicz i siostrzenica poetki Wandy Bacewicz. Jako poetka zadebiutowała w 1974 roku na łamach „Tygodnika Kulturalnego”. Wydała tomy wierszy: „Ziemie polarne” (1977), „Słuchanie muzyki” (1987), „Obraz dachu” (1992), „Teoria słuchania” (2003), „Ptaki ze snów” (2015), „Zamknięty czas” (2018) i „Słomiany ogień” (2019), z których wyboru wierszy (z lat 1977-2020) został utkany najnowszy zbiór poetycki „Kiedyś, jednak” (zob. wforma.eu, pl.wikipedia.org).
Napisałam w biogramie, że Alina Biernacka to przede wszystkim kobieta – chyba trochę skłamałam, bo ona sama może by się tak nie przedstawiła. Myślę, że nie, ale to jest taki mój prywatny feminizm. Niedojrzały i trochę taki „ja Ci tu dam”. Sięgam pamięcią wstecz, zanim ujrzałam dwójkę z przodu... i myślę, że kiedyś, jednak był zupełnie inny. Nastoletni w tym przypadku nie równa się z infantylny. Zaskoczyłam sama siebie, kiedy w liceum polonistka zapytała podchwytliwie na forum: „Kim się czujesz?”. „Człowiekiem” – wyrwało mi się, odpowiedziałam odruchowo. Moja odpowiedź okazała się dużą niespodzianką dla pytającej i dla mnie samej także, gdy poinformowano mnie, że według jakichś tam badań, o których nie pamiętam, dziś nic prócz tego, że podobno były – na to pytanie dziewczęta (których liczba przeważała w mojej ówczesnej klasie) odpowiadają, że czują się „kobietami”. Co to znaczy?
Że może same trochę jesteśmy sobie winne? Albo, że patriarchalizm odcisnął piętno na naszej kulturze i pozostaje bagażem, który należy godnie nosić na plecach, jak wielbłądzi garb?
(...)
Marta Grabowska
[całość recenzji: http://artpapier.com/index.php?page=artykul&wydanie=425&artykul=8643&kat=17]
Alina Biernacka Kiedyś, jednak. Wiersze wybrane (1977-2020) – http://www.wforma.eu/kiedys-jednak-wiersze-wybrane-(1977-2020).html
