Kazimierz Brakoniecki Ostre Bardo
Maria Jentys-Borelowska Moja Eliza
Konrad Liskowacki Pomurnik
Tomasz Majzel Święty spokój
Anna Maria Mickiewicz Po Sokratesie. Wiersze nie tylko filozoficzne
Gustaw Rajmus Angst
Karol Samsel Autodafe 9
Krzysztof Wacławiec W Pasie Oriona
Maria Bigoszewska Gwiezdne zwierzęta
Jan Drzeżdżon Rotardania
Anna Frajlich Pył [wiersze zebrane. tom 3]
Tomasz Hrynacz Corto muso
Jarosław Jakubowski Żywołapka
Wojciech Juzyszyn Efemerofit
Bogusław Kierc Nie ma mowy
Andrzej Kopacki Agrygent
Zbigniew Kosiorowski Nawrót
Kazimierz Kyrcz Jr Punk Ogito na grzybach
Artur Daniel Liskowacki Zimno
Grażyna Obrąpalska Poprawki
Jakub Michał Pawłowski Agrestowe sny
Uta Przyboś Coraz
Gustaw Rajmus Królestwa
Rafał Sienkiewicz Smutny bóg
Karol Samsel Autodafe 8
Karol Samsel Cairo Declaration
Andrzej Wojciechowski Nędza do całowania
O Katarzynie Kobro mówiłem, że urodziła się w Moskwie, dzieciństwo spędziła w Rydze, zmarła w Łodzi, ojca miała Niemca, matkę Rosjankę, męża Polaka i znana jest jako polska artystka, i wyznania prawosławnego, że nie ważne pochodzenie, wyznanie czy brak wiary, tylko praca którą daje się ludziom, coś swojego, indywidualnego, jak zawsze przy takich okazjach namawiałem do czegoś swojego, wyrazu, ubrania, że powodem zajęcia się sztuką może być chęć wyrwania z anonimowości wszystkich ludzi, chęć powiedzenia, tu jestem, jestem inna, inny, że Kobro miała 22 lata, jak dokonywała zmiany w patrzeniu na rzeźbę, że do rzeźby włączyła przestrzeń, dzieliła przestrzeń aby ją pokazać jak rzeźbę, a nie zamykała w bryle, pokazywałem przykłady, a potem zaproponowałem żebyśmy się przespacerowali, trzy minuty drogi, pod okna na trzecim piętrze, gdzie mieszkali Tatarzyna Kobro i Władysław Strzemiński.
© Grzegorz Strumyk
