nowości 2025

Gustaw Rajmus Królestwa

Karol Samsel Autodafe 8

książki z 2024

Anna Andrusyszyn Pytania do artystów malarzy

Edward Balcerzan Domysły

Henryk Bereza Epistoły 2

Roman Ciepliński Nogami do góry

Janusz Drzewucki Chwile pewności. Teksty o prozie 3

Anna Frajlich Odrastamy od drzewa

Adrian Gleń I

Guillevic Mieszkańcy światła

Gabriel Leonard Kamiński Wrocławska Abrakadabra

Wojciech Ligęza Drugi nurt. O poetach polskiej dwudziestowiecznej emigracji

Zdzisław Lipiński Krople

Krzysztof Maciejewski Dwadzieścia jeden

Tomasz Majzel Części

Joanna Matlachowska-Pala W chmurach światła

Piotr Michałowski Urbs ex nihilo. Raport z porzuconego miasta

Anna Maria Mickiewicz Listy z Londynu

Karol Samsel Autodafe 7

Henryk Waniek Notatnik i modlitewnik drogowy III

Marek Warchoł Bezdzień

Andrzej Wojciechowski Zdychota. Wiersze wybrane

PONIEWCZASIE. Niewieski Stanisław Jan

2021-01-03 14:12

NIEWIESKI STANISŁAW JAN (ok. 1645-1699). Koniec świata nastąpi niezawodnie w 5643 roku. Według matematyka i astronoma Stanisława Niewieskiego, który skądinąd nie stronił od wierszopisarstwa („znany nam jako niezbyt zdolny rymotwórca”).
I jeszcze jedna wzmianka o Niewieskim. Polegam na opinii mojej Pani Profesor, choć nie wykluczam, że Halina Wiśniewska traktuje poetę nadzwyczaj surowo: „w różnych dziedzinach był aktywny Stanisław Niewieski, który zasłużył się jako sprawny organizator w Akademii [Zamojskiej] i popularyzator wiedzy przyrodniczo-astronomicznej, natomiast nie miał żadnych zdolności poetyckich, mimo że tworzył wiersze, w tym nieco lepsze fraszki i przysłowia”.
Trzeba by wrócić do epigramatów Stanisława Niewieskiego, przedrukować je i opracować, wydobyć z niebytu, ale nasi poloniści bawią w zupełnie innych rejonach.

Halina Wiśniewska: „Kulturalna polszczyzna XVII wieku. Na przykładzie Zamościa”. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1994, s. 155

[7 VII 2020]
© Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki